درمان تشنج‌های با شروع موضعی:

این نوع تشنج از یک نقطه یا ناحیه خاص در مغز شروع می‌شود. علائم آن ممکن است شامل حرکات غیرقابل کنترل در یک دست یا پا، یا تغییرات در بینایی، بو و احساسات باشد. لاکوزامید می‌تواند به تنهایی یا همراه با سایر داروهای ضد صرع برای کنترل این تشنج‌ها استفاده شود.

درمان کمکی:

در بسیاری از موارد، لاکوزامید به عنوان یک درمان کمکی به داروهای ضد صرع دیگری که بیمار قبلاً مصرف می‌کرده، اضافه می‌شود. این کار به افزایش اثربخشی کلی درمان و کاهش تعداد تشنج‌ها کمک می‌کند.

موارد مصرف خارج از برچسب لاکوزامید (Off-label):

پزشکان گاهی از یک دارو برای مقاصد دیگری به غیر از موارد تأیید شده رسمی آن استفاده می‌کنند. این نوع استفاده "خارج از برچسب" نامیده می‌شود و بر اساس تحقیقات علمی و تجربیات بالینی انجام می‌گیرد:

درد عصبی یا دردهای نوروپاتیک:

برخی از پزشکان ممکن است لاکوزامید را برای درمان انواع خاصی از دردهای عصبی مزمن، به ویژه دردهای ناشی از آسیب‌های عصبی، تجویز کنند. این نوع درد معمولاً به داروهای مسکن معمولی پاسخ نمی‌دهد.

میگرن:

در برخی موارد نادر، لاکوزامید برای پیشگیری از حملات میگرن مقاوم به درمان استفاده می‌شود. با این حال، استفاده از این دارو برای این منظور هنوز به طور گسترده تأیید نشده است.

موارد مصرف تایید شده لوتیراستام
این دارو دارای تاییدیه‌های رسمی برای کنترل انواع خاصی از تشنج‌ها در سنین مختلف است:

تشنج‌های با شروع موضعی

• لوتیراستام به عنوان درمان کمکی در بیماران مبتلا به تشنج‌های موضعی (با یا بدون تبدیل شدن به تشنج‌های ثانویه منتشر) تایید شده است. این تاییدیه شامل نوزادان از سن یک ماهگی تا بزرگسالان می‌شود. در بسیاری از مراکز درمانی، به دلیل سهولت دوزبندی، این دارو به عنوان خط اول درمان تک‌دارویی نیز به کار می‌رود.

تشنج‌های میوکلونیک در صرع میوکلونیک جوانان

• این دارو برای درمان کمکی تشنج‌های میوکلونیک در بزرگسالان و نوجوانان دوازده سال به بالا که مبتلا به صرع میوکلونیک دوره جوانی هستند، تاییدیه رسمی دارد. اثربخشی سریع آن در کنترل پرش‌های عضلانی صبحگاهی در این بیماران بسیار مشهود است.

تشنج‌های تونیک-کلونیک منتشر اولیه

• لوتیراستام برای درمان کمکی تشنج‌های منتشر بزرگ در بزرگسالان و کودکان بالای شش سال که دچار صرع منتشر با منشأ ژنتیکی یا ناشناخته هستند، استفاده می‌شود. توانایی دارو در پیشگیری از وضعیت پایدار صرعی در این بیماران حائز اهمیت بالینی است.

موارد مصرف خارج برچسب لوتیراستام
در سناریوهای بالینی، پزشکان بر اساس شواهد علمی موجود از این دارو در موارد زیر نیز استفاده می‌کنند:

پیشگیری از تشنج پس از ضربه مغزی

• یکی از شایع‌ترین کاربردهای خارج برچسب لوتیراستام، استفاده از آن در هفته اول پس از ضربه‌های شدید مغزی است. مطالعات نشان می‌دهند که کارایی آن در مقایسه با فنی‌توئین مشابه است، اما عوارض جانبی و تداخلات دارویی بسیار کمتری در بخش‌های مراقبت ویژه ایجاد می‌کند.

تشنج‌های ناشی از تومورهای مغزی

• به دلیل عدم تأثیر بر آنزیم‌های کبدی، لوتیراستام داروی انتخابی برای کنترل تشنج در بیماران مبتلا به تومورهای مغزی است که تحت شیمی‌درمانی هستند؛ چرا که با داروهای ضد سرطان تداخل پیدا نمی‌کند.

وضعیت پایدار صرعی (استاتوس اپیلپتیکوس)

• در دستورالعمل‌های جدید اورژانس، فرم وریدی لوتیراستام به عنوان جایگزینی برای فنی‌توئین یا فوس‌فنی‌توئین در مرحله دوم درمان وضعیت پایدار صرعی (پس از بنزودیازپین‌ها) به کار می‌رود. سرعت تزریق بالا و ایمنی قلبی-عروقی از مزایای آن در این شرایط بحرانی است.

پیشگیری از تشنج پس از خونریزی‌های مغزی

• در موارد خونریزی‌های زیر عنکبوتیه یا خونریزی‌های داخل بافت مغز، پزشکان برای کاهش خطر تشنج‌های اولیه که می‌تواند فشار داخل مغز را افزایش دهد، از لوتیراستام استفاده می‌کنند.

نکات کلیدی برای مدیریت بالینی پزشکان

• تعدیل دوز در نارسایی کلیوی: با توجه به اینکه دفع دارو عمدتاً کلیوی است، در بیماران با سطح کراتینین غیرطبیعی، کاهش دوز الزامی است.
• عوارض رفتاری: پزشکان باید به تغییرات خلقی، تحریک‌پذیری و پرخاشگری در بیماران (به ویژه در کودکان و بیماران با سابقه اختلالات روانی) توجه داشته باشند، زیرا این دارو می‌تواند باعث شعله‌ور شدن این علائم شود.
• فارماکوکینتیک خطی: جذب دارو سریع و کامل است و سطح خونی آن به صورت خطی با دوز مصرفی تغییر می‌کند که پیش‌بینی پاسخ درمانی را آسان می‌سازد.

درمان تشنج‌های با شروع موضعی:

این نوع تشنج از یک نقطه یا ناحیه خاص در مغز شروع می‌شود. علائم آن ممکن است شامل حرکات غیرقابل کنترل در یک دست یا پا، یا تغییرات در بینایی، بو و احساسات باشد. لاکوزامید می‌تواند به تنهایی یا همراه با سایر داروهای ضد صرع برای کنترل این تشنج‌ها استفاده شود.

درمان کمکی:

در بسیاری از موارد، لاکوزامید به عنوان یک درمان کمکی به داروهای ضد صرع دیگری که بیمار قبلاً مصرف می‌کرده، اضافه می‌شود. این کار به افزایش اثربخشی کلی درمان و کاهش تعداد تشنج‌ها کمک می‌کند.

موارد مصرف خارج از برچسب لاکوزامید (Off-label):

پزشکان گاهی از یک دارو برای مقاصد دیگری به غیر از موارد تأیید شده رسمی آن استفاده می‌کنند. این نوع استفاده "خارج از برچسب" نامیده می‌شود و بر اساس تحقیقات علمی و تجربیات بالینی انجام می‌گیرد:

درد عصبی یا دردهای نوروپاتیک:

برخی از پزشکان ممکن است لاکوزامید را برای درمان انواع خاصی از دردهای عصبی مزمن، به ویژه دردهای ناشی از آسیب‌های عصبی، تجویز کنند. این نوع درد معمولاً به داروهای مسکن معمولی پاسخ نمی‌دهد.

میگرن:

در برخی موارد نادر، لاکوزامید برای پیشگیری از حملات میگرن مقاوم به درمان استفاده می‌شود. با این حال، استفاده از این دارو برای این منظور هنوز به طور گسترده تأیید نشده است.

۱. انواع صرع و تشنج:

• کاربامازپین برای درمان تشنج‌های جزئی با علائم پیچیده (مانند صرع گیجگاهی)، تشنج‌های تونیک-کلونیک تعمیم‌یافته (صرع بزرگ) و الگوهای تشنجی مختلط تایید شده است. نکته بالینی بسیار مهم برای پزشکان این است که این دارو معمولاً در درمان تشنج های میوکلونیک (صرع کوچک) موثر نیست و حتی ممکن است باعث تشدید آن‌ها شود؛ لذا تشخیص دقیق نوع صرع پیش از شروع درمان الزامی است.

۲. نورالژی عصب سه‌قلو:

• این دارو به عنوان خط اول درمان و استاندارد طلایی برای تسکین درد شدید ناشی از نورالژی عصب سه‌قلو شناخته می‌شود. کاربامازپین با مهار شلیک‌های خودبه‌خودی در مسیرهای عصبی درد، باعث کاهش تعداد و شدت حملات دردناک در صورت می‌شود. همچنین در موارد نورالژی عصب زبانی-حلقی نیز کاربرد تایید شده دارد.

۳. فاز مانیا و دوره‌های مختلط اختلال دوقطبی نوع یک:

• کاربامازپین (به ویژه اشکال با رهش طولانی‌مدت) برای درمان دوره‌های مانیا یا خلق مختلط در بیماران مبتلا به اختلال دوقطبی نوع یک تایید شده است. این دارو می‌تواند به عنوان جایگزین یا مکمل در بیمارانی که به لیتیوم پاسخ مناسب نمی‌دهند، استفاده شود.

موارد مصرف Off-Label

۱. دردهای عصبی ناشی از دیابت:

• بسیاری از متخصصان از کاربامازپین برای کنترل دردهای سوزشی و خنجری ناشی از آسیب اعصاب محیطی در بیماران دیابتی استفاده می‌کنند. اگرچه داروهای جدیدتری مانند گاباپنتین و پره‌گابالین در اولویت هستند، اما کاربامازپین همچنان در موارد مقاوم به درمان کاربرد بالینی موثری دارد.

۲. پیشگیری از حملات میگرن:

• در برخی پروتکل‌های درمانی، کاربامازپین به عنوان یک گزینه برای پیشگیری از حملات میگرن در بیمارانی که به درمان‌های رایج پاسخ نداده‌اند، در نظر گرفته می‌شود. اثر آن احتمالاً از طریق تعدیل فعالیت‌های الکتریکی مغز و کاهش تحریک‌پذیری عصبی اعمال می‌شود.

۳. سندرم پای بی‌قرار:

• در موارد خاصی که بیماران دچار سندرم پای بی‌قرار شدید هستند و به درمان‌های دوپامینرژیک پاسخ نمی‌دهند، کاربامازپین ممکن است به عنوان یک گزینه درمانی برای بهبود کیفیت خواب و کاهش حرکات پا در شب تجویز شود.

۴. اختلالات رفتاری و پرخاشگری در دمانس:

• پزشکان گاهی از دوزهای پایین کاربامازپین برای کنترل تحریک‌پذیری، بی‌قراری و رفتارهای پرخاشگرانه در بیماران مبتلا به دمانس (مانند آلزایمر) استفاده می‌کنند. با این حال، به دلیل خطر تداخلات دارویی و عوارض جانبی در سالمندان، این مصرف باید با احتیاط فراوان و پایش دقیق انجام شود.

۵. سندرم ترک الکل:

• مطالعات بالینی نشان داده‌اند که کاربامازپین می‌تواند در مدیریت علائم ترک الکل و پیشگیری از بروز تشنج‌های ناشی از قطع مصرف الکل موثر باشد. این دارو نسبت به بنزودیازپین‌ها خطر اعتیادآوری کمتری دارد و باعث اختلال کمتری در عملکردهای شناختی بیمار می‌شود.

ملاحظات کلیدی برای پزشک

• پایش سطح خونی: به دلیل خاصیت خودالقایی آنزیمی کاربامازپین، سطح دارویی آن در خون ممکن است پس از چند هفته مصرف کاهش یابد؛ لذا پایش دوره‌ای سطح سرمی برای اطمینان از قرار داشتن در محدوده درمانی (۴ تا ۱۲ میکروگرم در میلی‌لیتر) ضروری است.
• غربالگری ژنتیکی: پیش از شروع دارو در بیماران با تبار آسیایی، بررسی وجود آلل خاص ژنتیکی برای پیشگیری از واکنش‌های پوستی مرگبار (مانند سندرم استیونز-جانسون) اکیداً توصیه می‌شود.
• تداخلات گسترده: به عنوان یک محرک قوی آنزیم‌های کبدی، کاربامازپین می‌تواند اثر بسیاری از داروهای همزمان (مانند داروهای ضد بارداری، ضد انعقادها و ضد ویروس‌ها) را به شدت کاهش دهد.

درمان تشنج‌های با شروع موضعی:

این نوع تشنج از یک نقطه یا ناحیه خاص در مغز شروع می‌شود. علائم آن ممکن است شامل حرکات غیرقابل کنترل در یک دست یا پا، یا تغییرات در بینایی، بو و احساسات باشد. لاکوزامید می‌تواند به تنهایی یا همراه با سایر داروهای ضد صرع برای کنترل این تشنج‌ها استفاده شود.

درمان کمکی:

در بسیاری از موارد، لاکوزامید به عنوان یک درمان کمکی به داروهای ضد صرع دیگری که بیمار قبلاً مصرف می‌کرده، اضافه می‌شود. این کار به افزایش اثربخشی کلی درمان و کاهش تعداد تشنج‌ها کمک می‌کند.

موارد مصرف خارج از برچسب لاکوزامید (Off-label):

پزشکان گاهی از یک دارو برای مقاصد دیگری به غیر از موارد تأیید شده رسمی آن استفاده می‌کنند. این نوع استفاده "خارج از برچسب" نامیده می‌شود و بر اساس تحقیقات علمی و تجربیات بالینی انجام می‌گیرد:

درد عصبی یا دردهای نوروپاتیک:

برخی از پزشکان ممکن است لاکوزامید را برای درمان انواع خاصی از دردهای عصبی مزمن، به ویژه دردهای ناشی از آسیب‌های عصبی، تجویز کنند. این نوع درد معمولاً به داروهای مسکن معمولی پاسخ نمی‌دهد.

میگرن:

در برخی موارد نادر، لاکوزامید برای پیشگیری از حملات میگرن مقاوم به درمان استفاده می‌شود. با این حال، استفاده از این دارو برای این منظور هنوز به طور گسترده تأیید نشده است.

۱. دردهای نوروپاتیک مرتبط با نوروپاتی محیطی دیابتی

• این دارو برای مدیریت دردهای سوزشی و تیرکشنده در بیماران مبتلا به دیابت تایید شده است.
• نکته بالینی: دوز شروع معمولاً ۵۰ میلی‌گرم سه بار در روز است که می‌تواند بر اساس پاسخ بیمار افزایش یابد. پایش عملکرد کلیه در این بیماران به دلیل دفع عمدتاً کلیوی دارو حیاتی است.

۲. نورالژی پس از هرپس (درد متعاقب زونا)

• پرگابالین در کاهش دردهای مزمن که پس از بهبودی ضایعات پوستی زونا باقی می‌مانند، بسیار موثر است.
• نکته بالینی: این دارو به بهبود کیفیت خواب که غالباً در این بیماران به دلیل درد مختل شده است، کمک شایانی می‌کند.

۳. درمان کمکی در حملات صرع جزئی (پارتیال)

• به عنوان درمان مکمل در بزرگسالان مبتلا به صرع که به درمان‌های اولیه پاسخ کافی نداده‌اند، استفاده می‌شود.
• نکته بالینی: قطع ناگهانی دارو در این بیماران می‌تواند منجر به افزایش فرکانس حملات یا وضعیت صرعی شود؛ لذا قطع دارو باید به صورت تدریجی طی حداقل یک هفته انجام شود.

۴. فیبرومیالژیا

• پرگابالین جزو اولین داروهایی بود که برای مدیریت درد گسترده و اختلالات خواب در سندرم فیبرومیالژیا تاییدیه دریافت کرد.
• نکته بالینی: پاسخ درمانی معمولاً در دوزهای ۳۰۰ تا ۴۵۰ میلی‌گرم در روز مشاهده می‌شود.

۵. اختلال اضطراب منتشر (تاییدیه در اروپا)

• در بسیاری از منابع بین‌المللی (به ویژه در اروپا)، پرگابالین برای درمان اختلال اضطراب منتشر در بزرگسالان تایید شده است.
• نکته بالینی: سرعت اثر این دارو در کاهش علائم اضطرابی نسبت به داروهای مهارکننده بازجذب سروتونین بیشتر است و می‌تواند گزینه مناسبی برای خط اول درمان باشد.

موارد مصرف خارج برچسب
پزشکان در سراسر جهان بر اساس شواهد بالینی موجود، پرگابالین را در موارد متعددی خارج از اندیکاسیون‌های رسمی تجویز می‌کنند:

۱. دردهای عصبی مرکزی (مانند آسیب طناب نخاعی)

اگرچه در برخی کشورها تایید شده، اما در بسیاری از منابع همچنان در دسته خارج برچسب برای مدیریت دردهای ناشی از ضایعات نخاعی و سکته‌های مغزی قرار می‌گیرد.

۲. سندرم پای بی‌قرار

• پرگابالین به ویژه در مواردی که بیمار دچار دردهای شبانه شدید در پاها است یا به داروهای دوپامینرژیک پاسخ نمی‌دهد، تجویز می‌شود.
• نکته بالینی: به دلیل اثرات تسکینی، مصرف دوز شبانه می‌تواند به ماندگاری بیمار در روند درمان کمک کند.

۳. پیشگیری از دردهای پس از جراحی

• در برخی پروتکل‌های مدیریت درد چندوجهی، دوزهای پایین پرگابالین قبل از جراحی برای کاهش نیاز به مورفین و کاهش خطر مزمن شدن درد تجویز می‌شود.

۴. خارش‌های مزمن عصبی

• در مواردی که خارش منشأ پوستی نداشته و ناشی از اختلال در انتقال پیام‌های عصبی باشد (مانند خارش‌های ناشی از بیماری‌های کلیوی یا کبدی)، پرگابالین می‌تواند موثر باشد.

۵. پیشگیری از حملات میگرن

• اگرچه خط اول درمان نیست، اما در بیمارانی که به داروهای مرسوم میگرن پاسخ نداده‌اند و همزمان دچار اختلالات خواب یا اضطراب هستند، به عنوان یک گزینه در نظر گرفته می‌شود.

۶. درمان علائم قطع مصرف مواد و الکل

• در برخی مطالعات برای کاهش علائم اضطرابی و بی‌خوابی ناشی از ترک بنزودیازپین‌ها یا الکل به کار می‌رود، هرچند به دلیل پتانسیل سوءمصرف خود دارو، باید با احتیاط فراوان تجویز شود.

هشدارهای مهم برای پزشک

• تنظیم دوز کلیوی: دوز پرگابالین باید بر اساس کلیرانس کراتینین تعدیل شود. در بیماران با نارسایی کلیوی، تجمع دارو می‌تواند منجر به گیجی شدید و لرزش شود.
• پتانسیل سوءمصرف: پزشک باید سابقه اعتیاد بیمار را بررسی کند، زیرا گزارش‌های متعددی از سوءمصرف پرگابالین در دوزهای بالا برای ایجاد اثرات سرخوشی وجود دارد.
• عوارض شایع: سرگیجه و خواب‌آلودگی شایع‌ترین علل قطع دارو توسط بیمار هستند؛ لذا شروع با دوز پایین و افزایش تدریجی توصیه می‌شود.

۱. دردهای نوروپاتیک مرتبط با نوروپاتی محیطی دیابتی

• این دارو برای مدیریت دردهای سوزشی و تیرکشنده در بیماران مبتلا به دیابت تایید شده است.
• نکته بالینی: دوز شروع معمولاً ۵۰ میلی‌گرم سه بار در روز است که می‌تواند بر اساس پاسخ بیمار افزایش یابد. پایش عملکرد کلیه در این بیماران به دلیل دفع عمدتاً کلیوی دارو حیاتی است.

۲. نورالژی پس از هرپس (درد متعاقب زونا)

• پرگابالین در کاهش دردهای مزمن که پس از بهبودی ضایعات پوستی زونا باقی می‌مانند، بسیار موثر است.
• نکته بالینی: این دارو به بهبود کیفیت خواب که غالباً در این بیماران به دلیل درد مختل شده است، کمک شایانی می‌کند.

۳. درمان کمکی در حملات صرع جزئی (پارتیال)

• به عنوان درمان مکمل در بزرگسالان مبتلا به صرع که به درمان‌های اولیه پاسخ کافی نداده‌اند، استفاده می‌شود.
• نکته بالینی: قطع ناگهانی دارو در این بیماران می‌تواند منجر به افزایش فرکانس حملات یا وضعیت صرعی شود؛ لذا قطع دارو باید به صورت تدریجی طی حداقل یک هفته انجام شود.

۴. فیبرومیالژیا

• پرگابالین جزو اولین داروهایی بود که برای مدیریت درد گسترده و اختلالات خواب در سندرم فیبرومیالژیا تاییدیه دریافت کرد.
• نکته بالینی: پاسخ درمانی معمولاً در دوزهای ۳۰۰ تا ۴۵۰ میلی‌گرم در روز مشاهده می‌شود.

۵. اختلال اضطراب منتشر (تاییدیه در اروپا)

• در بسیاری از منابع بین‌المللی (به ویژه در اروپا)، پرگابالین برای درمان اختلال اضطراب منتشر در بزرگسالان تایید شده است.
• نکته بالینی: سرعت اثر این دارو در کاهش علائم اضطرابی نسبت به داروهای مهارکننده بازجذب سروتونین بیشتر است و می‌تواند گزینه مناسبی برای خط اول درمان باشد.

موارد مصرف خارج برچسب
پزشکان در سراسر جهان بر اساس شواهد بالینی موجود، پرگابالین را در موارد متعددی خارج از اندیکاسیون‌های رسمی تجویز می‌کنند:

۱. دردهای عصبی مرکزی (مانند آسیب طناب نخاعی)

اگرچه در برخی کشورها تایید شده، اما در بسیاری از منابع همچنان در دسته خارج برچسب برای مدیریت دردهای ناشی از ضایعات نخاعی و سکته‌های مغزی قرار می‌گیرد.

۲. سندرم پای بی‌قرار

• پرگابالین به ویژه در مواردی که بیمار دچار دردهای شبانه شدید در پاها است یا به داروهای دوپامینرژیک پاسخ نمی‌دهد، تجویز می‌شود.
• نکته بالینی: به دلیل اثرات تسکینی، مصرف دوز شبانه می‌تواند به ماندگاری بیمار در روند درمان کمک کند.

۳. پیشگیری از دردهای پس از جراحی

• در برخی پروتکل‌های مدیریت درد چندوجهی، دوزهای پایین پرگابالین قبل از جراحی برای کاهش نیاز به مورفین و کاهش خطر مزمن شدن درد تجویز می‌شود.

۴. خارش‌های مزمن عصبی

• در مواردی که خارش منشأ پوستی نداشته و ناشی از اختلال در انتقال پیام‌های عصبی باشد (مانند خارش‌های ناشی از بیماری‌های کلیوی یا کبدی)، پرگابالین می‌تواند موثر باشد.

۵. پیشگیری از حملات میگرن

• اگرچه خط اول درمان نیست، اما در بیمارانی که به داروهای مرسوم میگرن پاسخ نداده‌اند و همزمان دچار اختلالات خواب یا اضطراب هستند، به عنوان یک گزینه در نظر گرفته می‌شود.

۶. درمان علائم قطع مصرف مواد و الکل

• در برخی مطالعات برای کاهش علائم اضطرابی و بی‌خوابی ناشی از ترک بنزودیازپین‌ها یا الکل به کار می‌رود، هرچند به دلیل پتانسیل سوءمصرف خود دارو، باید با احتیاط فراوان تجویز شود.

هشدارهای مهم برای پزشک

• تنظیم دوز کلیوی: دوز پرگابالین باید بر اساس کلیرانس کراتینین تعدیل شود. در بیماران با نارسایی کلیوی، تجمع دارو می‌تواند منجر به گیجی شدید و لرزش شود.
• پتانسیل سوءمصرف: پزشک باید سابقه اعتیاد بیمار را بررسی کند، زیرا گزارش‌های متعددی از سوءمصرف پرگابالین در دوزهای بالا برای ایجاد اثرات سرخوشی وجود دارد.
• عوارض شایع: سرگیجه و خواب‌آلودگی شایع‌ترین علل قطع دارو توسط بیمار هستند؛ لذا شروع با دوز پایین و افزایش تدریجی توصیه می‌شود.

• صرع: پیریمیدون به عنوان یک درمان تک‌درمانی یا کمکی برای کنترل انواع تشنج در بزرگسالان و کودکان مورد تأیید است
• تشنج‌های تونیک-کلونیک بزرگ: برای کنترل کامل یا کاهش تعداد حملات
• تشنج‌های کانونی: که قبلاً با نام تشنج‌های سایکوموتور یا تشنج‌های لوب تمپورال شناخته می‌شدند.
• لرزش اساسی: این دارو به صورت گسترده به عنوان یک درمان خط اول برای مدیریت لرزش اساسی، به ویژه در بیمارانی که به بتا-بلاکرها (مانند پروپرانولول) پاسخ نمی‌دهند، مورد استفاده قرار می‌گیرد.
• کاربردهای دیگر: گاهی اوقات در شرایط خاصی برای درمان لرزش ناشی از بیماری‌های دیگر مانند بیماری پارکینسون نیز به صورت خارج از برچسب (off-label) مورد استفاده قرار می‌گیرد.