پیروکسیکام، به عنوان یک داروی ضد التهاب غیر استروئیدی با نیمه عمر طولانی، در درمان بیماری‌های التهابی و دژنراتیو مفاصل کاربرد دارد. با این حال، به دلیل مشخصات ایمنی آن (به ویژه ریسک‌های گوارشی و پوستی)، استفاده از آن در بسیاری از نقاط دنیا محدود شده و باید به عنوان خط دوم درمان در نظر گرفته شود.۱. موارد مصرف تأیید شده ۱.۱. آرتریت روماتوئید (روماتیسم مفصلی) توضیحات بالینی: پیروکسیکام برای تسکین علائم و نشانه‌های آرتریت روماتوئید، از جمله کاهش درد، التهاب، سفتی مفاصل و تورم استفاده می‌شود. نکته کاربردی: به دلیل نیمه عمر طولانی، این دارو معمولاً به صورت یک بار در روز تجویز می‌شود (دوز استاندارد ۲۰ میلی‌گرم)، که می‌تواند به بهبود پذیرش درمان توسط بیمار کمک کند. با این حال، پزشک باید به خاطر داشته باشد که اثر کامل درمانی ممکن است بین ۷ تا ۱۲ روز طول بکشد تا به سطح ثابت خونی برسد.۱.۲. استئوآرتریت (آرتروز یا بیماری دژنراتیو مفاصل) توضیحات بالینی: برای تسکین علائم و نشانه‌های استئوآرتریت، که شامل درد و التهاب مفاصل تخریب شده است، کاربرد دارد. نکته کاربردی: همانند آرتریت روماتوئید، دوز معمول ۲۰ میلی‌گرم یک بار در روز است. پزشک باید همواره از پایین‌ترین دوز مؤثر و کوتاه‌ترین طول دوره درمان برای رسیدن به اهداف درمانی فردی بیمار استفاده کند تا خطر عوارض جانبی به حداقل برسد.۱.۳. اسپوندیلیت آنکیلوزان (خشکی و التهاب مهره‌ها) توضیحات بالینی: پیروکسیکام برای درمان علائم اسپوندیلیت آنکیلوزان، به ویژه کاهش التهاب و درد ستون فقرات، مجاز است. نکته کاربردی: با توجه به محدودیت‌های ایمنی جدید برای پیروکسیکام در بسیاری از مراجع معتبر بین‌المللی، توصیه می‌شود تجویز آن برای شرایط مزمن التهابی مانند اسپوندیلیت، تنها به عنوان یک درمان خط دوم و در بیمارانی که به سایر داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی پاسخ نداده‌اند، انجام شود.۲. موارد مصرف خارج برچسب (تأیید نشده توسط برچسب رسمی)۲.۱. آرتریت نقرسی حاد (حمله نقرس) توضیحات بالینی: پیروکسیکام به صورت بالینی برای تسکین علامتی حملات حاد نقرس، که با درد و تورم شدید مفصلی مشخص می‌شود، استفاده شده است. نکته کاربردی: اگرچه این کاربرد در عمل بالینی مشاهده می‌شود، اما یک کاربرد خارج برچسب محسوب می‌شود. به دلیل طولانی بودن نیمه عمر دارو، انتخاب‌های سریع‌تر و ایمن‌تری برای درمان حاد نقرس وجود دارند.۲.۲. دردهای عضلانی-اسکلتی حاد توضیحات بالینی: این دارو برای درمان علامتی اختلالات عضلانی-اسکلتی حاد مانند رگ به رگ شدن و کشیدگی‌های عضلانی مورد استفاده قرار می‌گیرد. نکته کاربردی: سازمان‌های نظارتی دارویی در برخی کشورها (مانند بریتانیا و اروپا) استفاده از فرمولاسیون سیستمیک پیروکسیکام برای هرگونه اندیکاسیون حاد را لغو کرده و آن را صرفاً محدود به شرایط التهابی مزمن کرده‌اند. در این موارد حاد، استفاده از فرمولاسیون‌های موضعی پیروکسیکام (ژل یا کرم) ممکن است انتخاب ایمن‌تری باشد.۲.۳. دیسمنوره (قاعدگی دردناک اولیه) توضیحات بالینی: پیروکسیکام به دلیل خواص ضد درد و ضد التهابی، برای مدیریت درد اولیه قاعدگی استفاده شده است. نکته کاربردی: این یک کاربرد رایج خارج برچسب برای بسیاری از داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی است. با توجه به وجود جایگزین‌های ایمن‌تر و با نیمه عمر کوتاه‌تر، در این زمینه نیز باید ملاحظات ایمنی خاص پیروکسیکام در نظر گرفته شود.۲.۴. درد پس از جراحی یا پس از زایمان توضیحات بالینی: برای تسکین دردهای حاد پس از عمل جراحی یا پس از زایمان نیز به صورت خارج برچسب استفاده شده است. نکته کاربردی: در این موارد حاد، به دلیل ریسک‌های قلبی-عروقی و گوارشی (مانند خونریزی)، و به ویژه منع مصرف مطلق در درمان درد پس از جراحی بای‌پس عروق کرونر، استفاده از پیروکسیکام معمولاً توصیه نمی‌شود و باید داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی با نیمه عمر کوتاه‌تر یا سایر مسکن‌ها ترجیح داده شوند.

تنها مورد مصرف تأیید شده داپوکستین، درمان انزال زودرس در مردان ۱۸ تا ۶۴ سال است. سازمان‌های نظارتی دارویی معتبر در سراسر جهان، این دارو را برای استفاده در شرایط زیر تأیید کرده‌اند:زمان انزال کوتاه:زمان انزال داخل واژنی کمتر از دو دقیقه. این معیار توسط بسیاری از مطالعات بالینی و سازمان‌های بهداشتی، مانند انجمن بین‌المللی پزشکی جنسی (ISSM)، به عنوان یک شاخص کلیدی برای تشخیص انزال زودرس در نظر گرفته می‌شود.کنترل ضعیف بر انزال:ناتوانی یا کنترل ناکافی بر زمان انزال، که منجر به انزال پیش از دخول، در حین یا کمی پس از دخول و زودتر از زمان مورد نظر فرد می‌شود.ناراحتی و مشکلات بین فردی:این وضعیت باعث پریشانی، ناراحتی، اضطراب یا مشکلات در روابط با شریک جنسی می‌شود.تکرار مشکل:این شرایط به صورت مداوم در بیشتر تلاش‌های جنسی طی شش ماه گذشته وجود داشته باشد. منظور از "تکرار مشکل" در مورد داپوکستین و تشخیص انزال زودرس این است که این وضعیت باید به صورت مداوم یا عودکننده در اکثر تلاش‌های جنسی فرد طی شش ماه گذشته وجود داشته باشد. به عبارت ساده‌تر، اگر یک مرد فقط گاهی اوقات (مثلاً یک یا دو بار) دچار انزال زودرس شود، این مشکل برای تشخیص بالینی کافی نیست. این معیار برای جلوگیری از تجویز دارو به افرادی است که به طور موقت یا نادر این وضعیت را تجربه می‌کنند و به درمان دارویی نیازی ندارند.مکانیسم عملکرد در ایجاد تأخیر در انزال:داپوکستین با افزایش سطح سروتونین در شکاف سیناپسی در نورون‌های مغز، به خصوص در مراکزی که انزال را کنترل می‌کنند، عمل می‌کند. سروتونین یک انتقال‌دهنده عصبی است که نقش مهمی در تنظیم فرآیندهای فیزیولوژیک مانند خلق و خو، خواب و همچنین عملکرد جنسی دارد.مراحل تخصصی عملکرد داپوکستین:افزایش سروتونین: داپوکستین به طور انتخابی بازجذب سروتونین را مهار می‌کند، که باعث می‌شود غلظت سروتونین در فضای بین‌نورونی (شکاف سیناپسی) افزایش یابد.تأثیر بر هسته فوق‌کاذب: افزایش سروتونین در مناطق خاصی از مغز، به ویژه در هسته فوق‌کاذب، باعث تأخیر در سیگنال‌های عصبی می‌شود که به نخاع فرستاده می‌شوند.تأخیر در رفلکس انزال: این تأخیر در سیگنال‌های عصبی، باعث افزایش زمان لازم برای رسیدن به آستانه تحریک برای شروع رفلکس انزال می‌شود و در نتیجه، زمان انزال را به طور قابل توجهی افزایش می‌دهد.به دلیل نیمه‌عمر بسیار کوتاه داپوکستین (حدود ۱.۵ تا ۲ ساعت)، این دارو به سرعت از بدن دفع می‌شود و تأثیر آن فقط برای چند ساعت پس از مصرف باقی می‌ماند. به همین دلیل، برخلاف سایر SSRIها، برای استفاده روزانه به عنوان ضد افسردگی مناسب نیست و به صورت "در صورت نیاز" ، یک تا سه ساعت پیش از فعالیت جنسی مصرف می‌شود.موارد مصرف خارج از برچسبدر حال حاضر، هیچ مورد مصرف خارج از برچسب شناخته‌شده و رایجی برای داپوکستین وجود ندارد. این دارو به طور انحصاری برای درمان انزال زودرس توسعه و تأیید شده است.در اوایل تحقیقات، داپوکستین به عنوان یک داروی ضد افسردگی مورد بررسی قرار گرفت، اما به دلیل سرعت جذب و دفع بالا، برای درمان بلندمدت افسردگی مناسب تشخیص داده نشد. برخلاف داپوکستین، سایر داروهای SSRI مانند پاروکستین، سرترالین و فلوکستین، که نیمه‌عمر طولانی‌تری دارند، به طور گسترده‌ای به عنوان درمان‌های خارج از برچسب برای انزال زودرس تجویز می‌شوند. اما داپوکستین تنها دارویی است که به طور رسمی برای این منظور تأیید شده و با مدل درمانی "در صورت نیاز" کار می‌کند.

اوسلتامیویر یک داروی ضد ویروسی است که به دسته مهارکننده‌های نورآمینیداز تعلق دارد و برای درمان و پیشگیری از آنفولانزا (گریپ) ناشی از ویروس‌های آنفولانزای نوع A و B استفاده می‌شود.موارد مصرف تاییدشده موارد مصرف تاییدشده اوسلتامیویر، عمدتاً بر اساس مطالعات کنترل‌شده و تأیید سازمان‌های معتبر بین‌المللی مانند سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) استوار است و شامل دو حوزه اصلی درمان و پیشگیری می‌شود:۱. درمان آنفولانزا اوسلتامیویر برای درمان عفونت حاد و بدون عارضه ناشی از ویروس‌های آنفولانزای نوع A و B در بزرگسالان و کودکان استفاده می‌شود. بالینی و کاربردی: حداکثر اثربخشی این دارو زمانی است که درمان در ۴۸ ساعت اولیه شروع علائم آنفولانزا (مانند تب، سرفه، گلودرد، میالژی، سردرد) آغاز شود. شروع درمان پس از این بازه زمانی ممکن است منجر به کاهش کمتر مدت زمان بیماری شود، اما در بیماران بستری، شدیداً بیمار، یا آنهایی که در معرض خطر بالای عوارض هستند (مانند افراد بالای ۶۵ سال، کودکان زیر ۲ سال، افراد دارای بیماری‌های مزمن ریوی، قلبی، کلیوی، کبدی، نقص ایمنی، و زنان باردار)، حتی اگر زمان بیشتری از شروع علائم گذشته باشد، ممکن است شروع درمان منطقی باشد. دوز معمول برای درمان ۵ روز است.۲. پیشگیری از آنفولانزااوسلتامیویر برای پیشگیری از آنفولانزا در افراد ۱ سال و بالاتر استفاده می‌شود. این پیشگیری به دو صورت انجام می‌گیرد:الف- پیشگیری پس از مواجهه: این مورد برای افرادی است که در تماس نزدیک با فردی بوده‌اند که آنفولانزای قطعی یا مشکوک دارد. بالینی و کاربردی: معمولاً برای افراد در معرض خطر عوارض آنفولانزا (حتی اگر واکسن زده باشند) یا افرادی که با بیماران پرخطر در تماس هستند، توصیه می‌شود. درمان باید بلافاصله پس از مواجهه و به مدت ۱۰ روز پس از آخرین تماس آغاز شود. این روش جایگزین واکسیناسیون نیست.ب- پیشگیری فصلی یا همه‌گیری: این مورد در زمان شیوع بیماری در جامعه یا در موسسات مراقبت طولانی مدت (مانند خانه‌های سالمندان) برای محافظت از افراد در معرض خطر استفاده می‌شود. بالینی و کاربردی: این رویکرد به ویژه در زمان شیوع‌های داخلی که واکسیناسیون به خوبی صورت نگرفته است یا سویه‌های ویروس با واکسن مطابقت ندارند، مورد توجه قرار می‌گیرد. دوز معمول برای این مورد تا ۶ هفته توصیه می‌شود.موارد مصرف خارج از برچسب استفاده‌های خارج از برچسب شامل مواردی هستند که در تأییدیه‌های رسمی محصول ذکر نشده‌اند اما ممکن است بر اساس شواهد بالینی و توصیه‌های تخصصی در برخی شرایط خاص توسط پزشک تجویز شوند.۱. درمان آنفولانزای شدید، بستری یا بحرانی اگرچه درمان آنفولانزای حاد یک کاربرد تاییدشده است، در عمل بالینی و بر اساس توصیه‌های مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌ها (CDC) و سازمان بهداشت جهانی (WHO)، اوسلتامیویر به طور گسترده‌ای در دوزها یا دوره‌های درمانی طولانی‌تر برای درمان آنفولانزای شدیدتر یا پیچیده‌تر، به ویژه در بیماران بستری در بخش مراقبت‌های ویژه (ICU) استفاده می‌شود. بالینی و کاربردی: در این بیماران، شروع درمان باید بدون تأخیر و صرف‌نظر از زمان شروع علائم صورت گیرد. در موارد شدید، به ویژه در بیماران دارای پنومونی یا سندرم زجر تنفسی حاد (ARDS)، ممکن است دوزهای بالاتری (مانند ۱۵۰ میلی‌گرم دو بار در روز) یا دوره‌های درمانی طولانی‌تری (مانند ۱۰ روز) نسبت به دوز استاندارد ۵ روزه در نظر گرفته شود. این کار با هدف کاهش بار ویروسی و احتمالاً بهبود پیامدهای بالینی انجام می‌شود.۲. درمان آنفولانزا در بیماران مبتلا به نقص ایمنی در افراد با نقص ایمنی (مانلاً بیماران پیوندی، مبتلایان به HIV یا تحت شیمی‌درمانی) عفونت آنفولانزا می‌تواند طولانی‌تر و شدیدتر باشد. بالینی و کاربردی: در این بیماران، به دلیل دفع طولانی‌تر ویروس و خطر بالاتر ایجاد سویه‌های مقاوم، ممکن است درمان با اوسلتامیویر با دوز استاندارد اما به مدت طولانی‌تر از ۵ روز (مثلاً ۱۰ روز یا تا رفع علائم و تأیید پاکسازی ویروسی) در نظر گرفته شود. همچنین، پیشگیری پس از مواجهه در این گروه بسیار مهم و شایع است.۳. استفاده در سویه‌های آنفولانزای پرندگان اوسلتامیویر به عنوان یک درمان کلیدی در مدیریت عفونت‌های ناشی از سویه‌های آنفولانزای پرندگان (مانند H5N1 یا H7N9) استفاده می‌شود، اگرچه این یک اندیکاسیون رسمی FDA برای محصول نیست. بالینی و کاربردی: با توجه به میزان بالای مرگ و میر در این عفونت‌ها، شروع فوری و تهاجمی درمان با دوزهای بالا (مانند ۱۵۰ میلی‌گرم دو بار در روز) و به مدت طولانی‌تر (مثلاً ۱۰ روز) به محض ظن یا تأیید تشخیص، حیاتی است.نکات مهم برای پزشکان تشخیص: تشخیص آنفولانزا باید تا حد امکان با آزمایش‌های سریع مولکولی (RT-PCR) تأیید شود، به ویژه در محیط بیمارستانی، اگرچه در زمان اوج شیوع، درمان تجربی بر اساس علائم و شرایط بالینی رایج است. مقاومت دارویی: توجه به الگوهای مقاومت محلی ضروری است. سویه‌های آنفولانزای نوع A (H3N2 و H1N1) به ندرت به اوسلتامیویر مقاوم هستند، اما باید هوشیار بود. عوارض جانبی: شایع‌ترین عوارض شامل تهوع و استفراغ است که می‌تواند با مصرف دارو همراه با غذا کاهش یابد. توجه ویژه به واکنش‌های عصبی و روانی (مانند هذیان و خودآزاری)، به خصوص در کودکان و نوجوانان، لازم است.

ضد رترو ویروس (مهارکننده نوکلئوتیدی ترانس کریپتاز معکوس). درمان عفونت HIV-1 همراه با سایر داروهای ضد رترو ویروس.

به همراه دیگر داروهای ضد ویروس برای درمان عفونت مزمن هپاتیت سی به کار می رود.

این فرآورده ترکیبی از دو داروی ضد ویروس است که در عفونت مزمن ناشی از ویروس هپاتیت C در بزرگسالان و کودکان بیشتر از ۱۲ سال استفاده می شود .‎مصرف این دارو بصورت هر ۱۲ ساعت تا چندین هفته با توجه به ژنوتیپ ویروس و وضع کبدی و وخامت بیماری ادامه دارد.‎فرم دارویی :‎این دارو با نام تجاری Harvoni معروف است .‎و به صورت قرص خوراکی 90/400 میلی گرم تولید شده است. (حاوی ۹۰ میلی گرم لدیپاسویر و ۴۰۰ میلی گرم سفوسبویر )

۱. موارد مصرف تأیید شدهاپلرنون به دلیل خاصیت انتخابی خود در بلوکه کردن گیرنده‌های مینرالوکورتیکوئید، عمدتاً در مدیریت طولانی‌مدت بیماری‌های قلبی-عروقی به ویژه در شرایطی که نارسایی قلبی و آسیب میوکارد وجود دارد، تأیید شده است.الف. درمان نارسایی احتقانی قلب پس از انفارکتوس میوکارد (حمله قلبی) توضیحات کاربردی بالینی: اپلرنون برای کاهش مرگ و میر قلبی-عروقی و کاهش بستری شدن در بیمارانی که نارسایی احتقانی قلب (نشان داده شده با کسر جهشی بطن چپ پایین) و شواهد بالینی نارسایی قلبی پس از یک انفارکتوس میوکارد حاد دارند، تأیید شده است. مزیت بالینی: این دارو به عنوان بخشی از درمان استاندارد (شامل مهارکننده‌های آنزیم تبدیل‌کننده آنژیوتانسین و بتابلوکرها) تجویز می‌شود. اپلرنون با بلوکه کردن آلدوسترون، اثرات مضر فعال‌سازی بیش از حد سیستم رنین-آنژیوتانسین-آلدوسترون، مانند فیبروز میوکارد و بازسازی نامناسب بطنی، را کاهش می‌دهد و پیش‌آگهی بیمار را بهبود می‌بخشد.ب. درمان فشار خون بالا (هایپرتنشن) توضیحات کاربردی بالینی: اپلرنون برای درمان فشار خون بالا (به تنهایی یا در ترکیب با سایر داروهای ضد فشار خون) تأیید شده است. مزیت بالینی: در مقایسه با اسپیرونولاکتون، اپلرنون به دلیل انتخابی بودن بالا برای گیرنده مینرالوکورتیکوئید، خطر عوارض جانبی وابسته به گیرنده‌های آندروژن و پروژسترون (مانند ژنیکوماستی و اختلالات قاعدگی) را به طور قابل توجهی کاهش می‌دهد، در نتیجه تحمل بیمار را افزایش می‌دهد و یک گزینه مناسب، به ویژه در مردان، برای کنترل فشار خون است.ج. درمان نارسایی احتقانی قلب با کسر جهشی کاهش یافته (HFrEF) توضیحات کاربردی بالینی: اپلرنون برای کاهش خطر مرگ و میر و بستری شدن ناشی از نارسایی قلبی در بیماران مبتلا به نارسایی مزمن احتقانی قلب (کلاس‌های ۳ و ۴ انجمن قلب نیویورک) که کسر جهشی بطن چپ کاهش یافته دارند، تأیید شده است. مزیت بالینی: تحقیقات نشان داده است که مهار گیرنده‌های مینرالوکورتیکوئید، حتی در بیماران نارسایی قلبی مزمن که سابقه انفارکتوس میوکارد ندارند، نیز مفید است و به عنوان یک سنگ بنای درمانی در این گروه از بیماران در نظر گرفته می‌شود.۲. موارد مصرف خارج از برچسب پزشکان ممکن است اپلرنون را بر اساس شواهد تحقیقاتی و تئوری فارماکولوژی، برای شرایطی غیر از موارد تأیید شده نیز تجویز کنند:الف. آلدوسترونیسم اولیه (سندرم کان) توضیحات کاربردی بالینی: آلدوسترونیسم اولیه با تولید بیش از حد آلدوسترون و فشار خون بالا، اغلب مقاوم به درمان‌های معمول، مشخص می‌شود. اپلرنون می‌تواند برای درمان طولانی‌مدت بیماران مبتلا به این سندرم که کاندیدای جراحی نیستند یا قادر به تحمل جراحی نیستند، استفاده شود. توجیه بالینی: اپلرنون به عنوان یک آنتاگونیست آلدوسترون، مستقیماً اثرات آلدوسترون اضافی را بلوکه می‌کند و سطح پتاسیم سرم و فشار خون را در این بیماران کنترل می‌نماید. اگرچه اسپیرونولاکتون سنتی‌تر است، اپلرنون برای بیمارانی که عوارض جانبی اسپیرونولاکتون را تحمل نمی‌کنند، ترجیح داده می‌شود.ب. فیبریلاسیون دهلیزی (AF) توضیحات کاربردی بالینی: برخی شواهد نشان می‌دهند که فعال‌سازی آلدوسترون ممکن است در فرآیند فیبروز دهلیزی و پیشرفت فیبریلاسیون دهلیزی نقش داشته باشد. بنابراین، اپلرنون ممکن است به عنوان یک درمان مکمل برای کاهش خطر عود فیبریلاسیون دهلیزی، به خصوص در بیماران مبتلا به نارسایی قلبی یا فشار خون بالا، استفاده شود. توجیه بالینی: با کاهش فیبروز در بافت دهلیزی، پتانسیل برای تثبیت ریتم قلب و کاهش دفعات یا بار فیبریلاسیون دهلیزی وجود دارد.ج. نفروپاتی دیابتی (به عنوان درمان کمکی) توضیحات کاربردی بالینی: در بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲ و پروتئینوری (دفع پروتئین در ادرار)، آلدوسترون می‌تواند به طور مستقیم باعث آسیب کلیوی و فیبروز شود. اپلرنون ممکن است به عنوان یک افزودنی به مهارکننده‌های آنزیم تبدیل‌کننده آنژیوتانسین یا مسدودکننده‌های گیرنده آنژیوتانسین ۲، برای کاهش بیشتر پروتئینوری و محافظت از کلیه استفاده شود. توجیه بالینی: مهار آلدوسترون، به کاهش فشار داخل گلومرولی و کاهش التهاب کلیوی کمک می‌کند، اما باید با احتیاط فراوان به دلیل خطر افزایش سطح پتاسیم تجویز شود.

پیروکسیکام، به عنوان یک داروی ضد التهاب غیر استروئیدی با نیمه عمر طولانی، در درمان بیماری‌های التهابی و دژنراتیو مفاصل کاربرد دارد. با این حال، به دلیل مشخصات ایمنی آن (به ویژه ریسک‌های گوارشی و پوستی)، استفاده از آن در بسیاری از نقاط دنیا محدود شده و باید به عنوان خط دوم درمان در نظر گرفته شود.۱. موارد مصرف تأیید شده ۱.۱. آرتریت روماتوئید (روماتیسم مفصلی) توضیحات بالینی: پیروکسیکام برای تسکین علائم و نشانه‌های آرتریت روماتوئید، از جمله کاهش درد، التهاب، سفتی مفاصل و تورم استفاده می‌شود. نکته کاربردی: به دلیل نیمه عمر طولانی، این دارو معمولاً به صورت یک بار در روز تجویز می‌شود (دوز استاندارد ۲۰ میلی‌گرم)، که می‌تواند به بهبود پذیرش درمان توسط بیمار کمک کند. با این حال، پزشک باید به خاطر داشته باشد که اثر کامل درمانی ممکن است بین ۷ تا ۱۲ روز طول بکشد تا به سطح ثابت خونی برسد.۱.۲. استئوآرتریت (آرتروز یا بیماری دژنراتیو مفاصل) توضیحات بالینی: برای تسکین علائم و نشانه‌های استئوآرتریت، که شامل درد و التهاب مفاصل تخریب شده است، کاربرد دارد. نکته کاربردی: همانند آرتریت روماتوئید، دوز معمول ۲۰ میلی‌گرم یک بار در روز است. پزشک باید همواره از پایین‌ترین دوز مؤثر و کوتاه‌ترین طول دوره درمان برای رسیدن به اهداف درمانی فردی بیمار استفاده کند تا خطر عوارض جانبی به حداقل برسد.۱.۳. اسپوندیلیت آنکیلوزان (خشکی و التهاب مهره‌ها) توضیحات بالینی: پیروکسیکام برای درمان علائم اسپوندیلیت آنکیلوزان، به ویژه کاهش التهاب و درد ستون فقرات، مجاز است. نکته کاربردی: با توجه به محدودیت‌های ایمنی جدید برای پیروکسیکام در بسیاری از مراجع معتبر بین‌المللی، توصیه می‌شود تجویز آن برای شرایط مزمن التهابی مانند اسپوندیلیت، تنها به عنوان یک درمان خط دوم و در بیمارانی که به سایر داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی پاسخ نداده‌اند، انجام شود.۲. موارد مصرف خارج برچسب (تأیید نشده توسط برچسب رسمی)۲.۱. آرتریت نقرسی حاد (حمله نقرس) توضیحات بالینی: پیروکسیکام به صورت بالینی برای تسکین علامتی حملات حاد نقرس، که با درد و تورم شدید مفصلی مشخص می‌شود، استفاده شده است. نکته کاربردی: اگرچه این کاربرد در عمل بالینی مشاهده می‌شود، اما یک کاربرد خارج برچسب محسوب می‌شود. به دلیل طولانی بودن نیمه عمر دارو، انتخاب‌های سریع‌تر و ایمن‌تری برای درمان حاد نقرس وجود دارند.۲.۲. دردهای عضلانی-اسکلتی حاد توضیحات بالینی: این دارو برای درمان علامتی اختلالات عضلانی-اسکلتی حاد مانند رگ به رگ شدن و کشیدگی‌های عضلانی مورد استفاده قرار می‌گیرد. نکته کاربردی: سازمان‌های نظارتی دارویی در برخی کشورها (مانند بریتانیا و اروپا) استفاده از فرمولاسیون سیستمیک پیروکسیکام برای هرگونه اندیکاسیون حاد را لغو کرده و آن را صرفاً محدود به شرایط التهابی مزمن کرده‌اند. در این موارد حاد، استفاده از فرمولاسیون‌های موضعی پیروکسیکام (ژل یا کرم) ممکن است انتخاب ایمن‌تری باشد.۲.۳. دیسمنوره (قاعدگی دردناک اولیه) توضیحات بالینی: پیروکسیکام به دلیل خواص ضد درد و ضد التهابی، برای مدیریت درد اولیه قاعدگی استفاده شده است. نکته کاربردی: این یک کاربرد رایج خارج برچسب برای بسیاری از داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی است. با توجه به وجود جایگزین‌های ایمن‌تر و با نیمه عمر کوتاه‌تر، در این زمینه نیز باید ملاحظات ایمنی خاص پیروکسیکام در نظر گرفته شود.۲.۴. درد پس از جراحی یا پس از زایمان توضیحات بالینی: برای تسکین دردهای حاد پس از عمل جراحی یا پس از زایمان نیز به صورت خارج برچسب استفاده شده است. نکته کاربردی: در این موارد حاد، به دلیل ریسک‌های قلبی-عروقی و گوارشی (مانند خونریزی)، و به ویژه منع مصرف مطلق در درمان درد پس از جراحی بای‌پس عروق کرونر، استفاده از پیروکسیکام معمولاً توصیه نمی‌شود و باید داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی با نیمه عمر کوتاه‌تر یا سایر مسکن‌ها ترجیح داده شوند.

درمان کمکی برای افزایش وزن پس از کاهش وزن شدید ناشی از جراحی سنگین، عفونت مزمن، تومور حاد، و در بعضی افراد که بدون هیچ دلیل فیزیولوژیک قادر به افزایش وزن نیستند و یا در حال کاهش وزن هستند استفاده می شود. جبران کاتابولیسم پروتئین متعاقب مصرف طولانی کورتیکواستروئیدها. تسکین درد استخوان مرتبط با استئوپروز(پوکی استخوان).

۱. موارد مصرف تأیید شدهاپلرنون به دلیل خاصیت انتخابی خود در بلوکه کردن گیرنده‌های مینرالوکورتیکوئید، عمدتاً در مدیریت طولانی‌مدت بیماری‌های قلبی-عروقی به ویژه در شرایطی که نارسایی قلبی و آسیب میوکارد وجود دارد، تأیید شده است.الف. درمان نارسایی احتقانی قلب پس از انفارکتوس میوکارد (حمله قلبی) توضیحات کاربردی بالینی: اپلرنون برای کاهش مرگ و میر قلبی-عروقی و کاهش بستری شدن در بیمارانی که نارسایی احتقانی قلب (نشان داده شده با کسر جهشی بطن چپ پایین) و شواهد بالینی نارسایی قلبی پس از یک انفارکتوس میوکارد حاد دارند، تأیید شده است. مزیت بالینی: این دارو به عنوان بخشی از درمان استاندارد (شامل مهارکننده‌های آنزیم تبدیل‌کننده آنژیوتانسین و بتابلوکرها) تجویز می‌شود. اپلرنون با بلوکه کردن آلدوسترون، اثرات مضر فعال‌سازی بیش از حد سیستم رنین-آنژیوتانسین-آلدوسترون، مانند فیبروز میوکارد و بازسازی نامناسب بطنی، را کاهش می‌دهد و پیش‌آگهی بیمار را بهبود می‌بخشد.ب. درمان فشار خون بالا (هایپرتنشن) توضیحات کاربردی بالینی: اپلرنون برای درمان فشار خون بالا (به تنهایی یا در ترکیب با سایر داروهای ضد فشار خون) تأیید شده است. مزیت بالینی: در مقایسه با اسپیرونولاکتون، اپلرنون به دلیل انتخابی بودن بالا برای گیرنده مینرالوکورتیکوئید، خطر عوارض جانبی وابسته به گیرنده‌های آندروژن و پروژسترون (مانند ژنیکوماستی و اختلالات قاعدگی) را به طور قابل توجهی کاهش می‌دهد، در نتیجه تحمل بیمار را افزایش می‌دهد و یک گزینه مناسب، به ویژه در مردان، برای کنترل فشار خون است.ج. درمان نارسایی احتقانی قلب با کسر جهشی کاهش یافته (HFrEF) توضیحات کاربردی بالینی: اپلرنون برای کاهش خطر مرگ و میر و بستری شدن ناشی از نارسایی قلبی در بیماران مبتلا به نارسایی مزمن احتقانی قلب (کلاس‌های ۳ و ۴ انجمن قلب نیویورک) که کسر جهشی بطن چپ کاهش یافته دارند، تأیید شده است. مزیت بالینی: تحقیقات نشان داده است که مهار گیرنده‌های مینرالوکورتیکوئید، حتی در بیماران نارسایی قلبی مزمن که سابقه انفارکتوس میوکارد ندارند، نیز مفید است و به عنوان یک سنگ بنای درمانی در این گروه از بیماران در نظر گرفته می‌شود.۲. موارد مصرف خارج از برچسب پزشکان ممکن است اپلرنون را بر اساس شواهد تحقیقاتی و تئوری فارماکولوژی، برای شرایطی غیر از موارد تأیید شده نیز تجویز کنند:الف. آلدوسترونیسم اولیه (سندرم کان) توضیحات کاربردی بالینی: آلدوسترونیسم اولیه با تولید بیش از حد آلدوسترون و فشار خون بالا، اغلب مقاوم به درمان‌های معمول، مشخص می‌شود. اپلرنون می‌تواند برای درمان طولانی‌مدت بیماران مبتلا به این سندرم که کاندیدای جراحی نیستند یا قادر به تحمل جراحی نیستند، استفاده شود. توجیه بالینی: اپلرنون به عنوان یک آنتاگونیست آلدوسترون، مستقیماً اثرات آلدوسترون اضافی را بلوکه می‌کند و سطح پتاسیم سرم و فشار خون را در این بیماران کنترل می‌نماید. اگرچه اسپیرونولاکتون سنتی‌تر است، اپلرنون برای بیمارانی که عوارض جانبی اسپیرونولاکتون را تحمل نمی‌کنند، ترجیح داده می‌شود.ب. فیبریلاسیون دهلیزی (AF) توضیحات کاربردی بالینی: برخی شواهد نشان می‌دهند که فعال‌سازی آلدوسترون ممکن است در فرآیند فیبروز دهلیزی و پیشرفت فیبریلاسیون دهلیزی نقش داشته باشد. بنابراین، اپلرنون ممکن است به عنوان یک درمان مکمل برای کاهش خطر عود فیبریلاسیون دهلیزی، به خصوص در بیماران مبتلا به نارسایی قلبی یا فشار خون بالا، استفاده شود. توجیه بالینی: با کاهش فیبروز در بافت دهلیزی، پتانسیل برای تثبیت ریتم قلب و کاهش دفعات یا بار فیبریلاسیون دهلیزی وجود دارد.ج. نفروپاتی دیابتی (به عنوان درمان کمکی) توضیحات کاربردی بالینی: در بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲ و پروتئینوری (دفع پروتئین در ادرار)، آلدوسترون می‌تواند به طور مستقیم باعث آسیب کلیوی و فیبروز شود. اپلرنون ممکن است به عنوان یک افزودنی به مهارکننده‌های آنزیم تبدیل‌کننده آنژیوتانسین یا مسدودکننده‌های گیرنده آنژیوتانسین ۲، برای کاهش بیشتر پروتئینوری و محافظت از کلیه استفاده شود. توجیه بالینی: مهار آلدوسترون، به کاهش فشار داخل گلومرولی و کاهش التهاب کلیوی کمک می‌کند، اما باید با احتیاط فراوان به دلیل خطر افزایش سطح پتاسیم تجویز شود.