ویال پریویژن 100میلی گرم/ میلی لیتر 25میلی لیتر - ایمنوگلوبولین وریدی
- نام تجاری: Privigen
- نام ژنریک: ایمنوگلوبولین انسانی طبیعی وریدی (Human Normal Immunoglobulin IV یا IVIG)
- گروه دارویی: فرآوردههای ایمونوگلوبولین و تعدیلکننده سیستم ایمنی
- غلظت: ۱۰۰ میلیگرم در هر میلیلیتر
- حجم ویال: ۲۵ میلیلیتر
- مقدار کل ماده مؤثره در ویال: ۲۵۰۰ میلیگرم معادل ۲٫۵ گرم IgG
- راه مصرف: انفوزیون وریدی
- نیاز به نسخه: بله
- محل مصرف: مرکز درمانی و تحت نظارت کادر درمان
- دوز100 میلی گرم/ میلی لیتر
- شکل داروییویال
برای استعلام قیمت تماس بگیریداستعلام قیمت در واتساپتماس بگیرید
ثبت درخواست آنلاین این دارو- مشاوره رایگان با داروساز
- تأمین داروهای کمیاب
- پیگیری آنلاین درخواست
ویال پریویژن ۱۰۰ میلی گرم/میلیلیتر، ۲۵ میلیلیتر (Privigen)
ویال پریویژن 100میلی گرم PRIVIGEN Injection 100 mg یک فرآورده ایمنوگلوبولین انسانی طبیعی برای تزریق وریدی است که از پلاسمای خون اهداکنندگان تهیه میشود. ماده مؤثره آن عمدتاً از آنتیبادیهای نوع IgG تشکیل شده است و برای درمان برخی نقصهای ایمنی و بیماریهای خودایمنی یا التهابی کاربرد دارد.
این دارو در دو نقش اصلی استفاده میشود: نخست، جایگزینی آنتیبادیهای ناکافی در افرادی که سیستم ایمنی آنها قادر به تولید مقدار کافی ایمونوگلوبولین نیست؛ دوم، تعدیل فعالیت سیستم ایمنی در برخی بیماریها مانند کاهش ایمنی پلاکتها و بیماریهای التهابی اعصاب.
ویال پریویژن 100میلی گرم دارویی تخصصی است که باید در مراکز درمانی و تحت نظارت پزشک تزریق شود. مقدار مصرف، سرعت تزریق و فاصله بین نوبتها به بیماری، وزن بیمار، پاسخ درمانی و شرایط بالینی او بستگی دارد.
پریویژن در یک نگاه
- نام تجاری: Privigen
- نام ژنریک: ایمنوگلوبولین انسانی طبیعی وریدی (Human Normal Immunoglobulin IV یا IVIG)
- گروه دارویی: فرآوردههای ایمونوگلوبولین و تعدیلکننده سیستم ایمنی
- غلظت: ۱۰۰ میلیگرم در هر میلیلیتر
- حجم ویال: ۲۵ میلیلیتر
- مقدار کل ماده مؤثره در ویال: ۲۵۰۰ میلیگرم معادل ۲٫۵ گرم IgG
- راه مصرف: انفوزیون وریدی
- نیاز به نسخه: بله
- محل مصرف: مرکز درمانی و تحت نظارت کادر درمان
پریویژن برای چیست؟
کاربردهای ویال پریویژن 100میلی گرم را میتوان به دو گروه اصلی تقسیم کرد: درمان جایگزینی در نقصهای ایمنی و تعدیل فعالیت سیستم ایمنی در برخی بیماریهای التهابی و خودایمنی.
۱. نقصهای اولیه ایمنی هومورال
در برخی بیماریهای ژنتیکی یا مادرزادی، سیستم ایمنی نمیتواند آنتیبادی کافی تولید کند. این وضعیت باعث افزایش احتمال عفونتهای مکرر، بهخصوص عفونتهای باکتریایی دستگاه تنفسی میشود.
پریویژن میتواند آنتیبادیهای موردنیاز بدن را تأمین کند و در کاهش دفعات و شدت عفونتها مؤثر باشد.
برخی از اختلالات این گروه عبارتاند از:
- نقص ایمنی متغیر شایع (CVID)
- آگاماگلوبولینمی
- برخی نقصهای ایمنی ترکیبی همراه با اختلال تولید آنتیبادی
- سایر اختلالات اولیه تولید ایمونوگلوبولین
در این بیماران، مقدار دارو و فاصله تزریقها بر اساس سطح IgG پیش از نوبت بعدی و تعداد عفونتهای بیمار تنظیم میشود. هدف درمان فقط رسیدن به یک عدد آزمایشگاهی نیست، بلکه کاهش عفونتها و بهبود وضعیت بالینی بیمار است.
۲. نقص ایمنی ثانویه
گاهی به دلیل بیماریهای زمینهای، بدخیمیها یا درمانهای سرکوبکننده سیستم ایمنی، مقدار آنتیبادی بدن کاهش پیدا میکند.
در بیمارانی که دچار عفونتهای شدید یا مکرر هستند، درمان آنتیبیوتیکی پاسخ کافی ایجاد نمیکند و شواهد کمبود آنتیبادی وجود دارد، ممکن است درمان جایگزینی با ایمنوگلوبولین تجویز شود.
برای مثال، بعضی بیماران مبتلا به بدخیمیهای سلولهای B یا افرادی که درمانهای خاص ضد سلول B دریافت میکنند، ممکن است دچار کاهش IgG شوند.
۳. پورپورای ترومبوسیتوپنیک ایمنی (ITP)
ITP یک بیماری خودایمنی است که در آن سیستم ایمنی به پلاکتها حمله میکند و باعث کاهش تعداد آنها در خون میشود. کاهش شدید پلاکتها میتواند خطر خونریزی را افزایش دهد.
پریویژن در برخی بیماران، بهخصوص در شرایطی که افزایش سریع پلاکتها ضروری است، استفاده میشود؛ از جمله:
- وجود خطر خونریزی قابلتوجه
- خونریزی فعال در شرایطی که افزایش سریع پلاکت اهمیت دارد
- پیش از برخی جراحیها یا اقدامات درمانی ضروری
ایمنوگلوبولین وریدی با اثر بر گیرندههای Fc در سلولهای ایمنی، میتواند تخریب پلاکتهای پوشیدهشده با آنتیبادی را کاهش دهد و باعث افزایش موقت تعداد پلاکتها شود.
اثر درمان معمولاً سریعتر از برخی درمانهای دیگر ظاهر میشود، اما ممکن است موقتی باشد و به درمانهای تکمیلی نیاز باشد.
۴. سندرم کاوازاکی
سندرم کاوازاکی یک بیماری التهابی عروق است که بیشتر در کودکان رخ میدهد. در صورت درماننشدن مناسب، ممکن است عروق کرونر قلب درگیر شوند و عوارض قلبی ایجاد شود.
ایمنوگلوبولین وریدی همراه با آسپرین، از درمانهای استاندارد مرحله حاد این بیماری است و به کاهش التهاب و خطر عوارض عروق کرونر کمک میکند.
درمان باید در زمان مناسب و پس از تشخیص بیماری آغاز شود. معمولاً شروع درمان در ۱۰ روز نخست بیماری اهمیت زیادی دارد، اما در برخی بیماران با شواهد التهاب فعال یا درگیری عروق کرونر، حتی پس از این زمان نیز ممکن است درمان لازم باشد.
۵. سندرم گیلنباره (Guillain-Barré Syndrome)
سندرم گیلنباره یک بیماری خودایمنی حاد سیستم عصبی محیطی است که در آن سیستم ایمنی به اعصاب محیطی حمله میکند. این بیماری ممکن است پس از عفونتهای تنفسی یا گوارشی رخ دهد و با ضعف پیشرونده عضلات، اختلال راه رفتن و در موارد شدید فلج عضلانی همراه باشد.
ایمنوگلوبولین وریدی یکی از درمانهای اصلی گیلنباره است و میتواند به کاهش شدت بیماری و تسریع بهبود عملکرد عصبی کمک کند.
درمان معمولاً زمانی اهمیت بیشتری دارد که ضعف در حال پیشرفت باشد یا بیمار در راه رفتن، بلع یا تنفس دچار مشکل شده باشد. پلاسمـافرزی نیز یکی دیگر از روشهای درمانی مؤثر است و انتخاب روش به شرایط بیمار بستگی دارد.
نکته: اختلال تنفس، ضعف سریع عضلات یا مشکل بلع در بیمار مبتلا به گیلنباره یک وضعیت اورژانسی است و نیاز به ارزیابی فوری بیمارستانی دارد.
۶. نوروپاتی دمیلینهکننده التهابی مزمن (CIDP)
CIDP یک بیماری التهابی و خودایمنی اعصاب محیطی است که باعث آسیب به غلاف میلین اطراف رشتههای عصبی میشود. میلین نقش مهمی در انتقال سریع پیامهای عصبی دارد.
بیماری ممکن است با ضعف عضلات، کاهش رفلکسها، بیحسی و اختلال در راه رفتن همراه باشد.
ایمنوگلوبولین وریدی یکی از درمانهای اصلی CIDP است و میتواند به بهبود قدرت عضلانی و عملکرد حرکتی کمک کند. در برخی بیماران، پس از دوز اولیه، تزریقهای نگهدارنده در فواصل مشخص لازم است.
ادامه درمان باید بر اساس پاسخ واقعی بیمار و بهبود عملکرد او ارزیابی شود؛ مصرف طولانیمدت بدون بررسی اثربخشی توصیه نمیشود.
۷. نوروپاتی حرکتی چندکانونی (MMN)
نوروپاتی حرکتی چندکانونی یک بیماری نادر و خودایمنی اعصاب محیطی است که معمولاً با ضعف نامتقارن عضلات، بهویژه در دستها و بازوها، بروز میکند.
در این بیماری، انتقال پیامهای عصبی حرکتی در برخی قسمتهای عصب دچار اختلال میشود. ایمنوگلوبولین وریدی میتواند قدرت عضلانی را بهبود دهد یا از بدترشدن ضعف جلوگیری کند.
بسیاری از بیماران به درمان نگهدارنده نیاز دارند و مقدار و فاصله تزریقها بر اساس میزان پاسخ بالینی تنظیم میشود.
موارد مصرف خارج از برچسب پریویژن (Off-label)
علاوه بر کاربردهای درجشده در بروشور رسمی، ایمنوگلوبولین وریدی در برخی بیماریهای دیگر نیز با توجه به شواهد علمی، شرایط بیمار و نظر متخصص استفاده میشود. این کاربردها لزوماً برای تمام برندهای IVIG تأیید رسمی ندارند.
۱. اختلالات نورولوژیک
بحران میاستنی گراویس:
میاستنی گراویس یک بیماری خودایمنی است که ارتباط بین عصب و عضله را مختل میکند و باعث ضعف عضلانی میشود. در تشدید شدید بیماری یا بحران میاستنی، IVIG ممکن است برای بهبود سریعتر قدرت عضلات استفاده شود.
این درمان در کنار مراقبتهای بیمارستانی و سایر اقدامات تخصصی انجام میشود. اختلال بلع یا تنفس در این بیماران نیازمند ارزیابی اورژانسی است.
درماتومیوزیت و برخی میوزیتهای التهابی:
درماتومیوزیت و برخی بیماریهای التهابی عضلات ممکن است باعث ضعف عضلانی و اختلال عملکرد بیمار شوند. در موارد منتخب، بهویژه بیماری مقاوم به درمانهای معمول، IVIG میتواند بهعنوان بخشی از برنامه درمانی استفاده شود.
درماتومیوزیت در بعضی کشورها و برای برخی فرآوردههای IVIG کاربرد تأییدشده نیز دارد؛ بنابراین وضعیت مجوز باید بر اساس برند و کشور بررسی شود.
۲. بیماریهای خودایمنی پوستی
در برخی بیماریهای تاولی خودایمنی پوست و مخاط، مانند پمفیگوس ولگاریس و پمفیگوئید بولوز، IVIG ممکن است در موارد شدید یا مقاوم به درمانهای معمول استفاده شود.
هدف از درمان، کاهش فعالیت غیرطبیعی سیستم ایمنی و کنترل ایجاد تاولها و آسیبهای پوستی است.
۳. واسکولیتهای سیستمیک
واسکولیت به التهاب دیواره عروق خونی گفته میشود. در برخی انواع خاص یا موارد مقاوم به درمان، ممکن است IVIG بهعنوان درمان کمکی در نظر گرفته شود؛ اما استفاده از آن برای تمام انواع واسکولیت توصیه نمیشود.
۴. سندرم استیونز–جانسون و نکرولیز اپیدرمی سمی
این دو بیماری واکنشهای شدید و بالقوه تهدیدکننده حیات هستند که با آسیب گسترده پوست و مخاط همراه میشوند.
IVIG در برخی مراکز بهعنوان یکی از گزینههای درمانی بررسی شده است، اما شواهد اثربخشی آن یکسان و قطعی نیست. درمان اصلی شامل قطع فوری داروی عامل، مراقبت تخصصی بیمارستانی و حمایت از عملکرد اندامهاست.
۵. بیماریهای مرتبط با پیوند عضو
IVIG ممکن است در برخی پروتکلهای تخصصی پیوند برای کاهش حساسیت ایمنی پیش از پیوند یا درمان برخی موارد رد پیوند با واسطه آنتیبادی استفاده شود.
این درمان معمولاً بخشی از یک برنامه ترکیبی است و ممکن است همراه با داروهای دیگر یا روشهایی مانند پلاسمافرزی انجام شود.
۶. سایر کاربردهای بررسیشده
IVIG در برخی شرایط دیگر مانند کمخونی همولیتیک خودایمنی مقاوم به درمان، سندرم فرد سفت (Stiff-person syndrome) و برخی بیماریهای عصبی یا التهابی نیز بررسی یا استفاده شده است. میزان شواهد و جایگاه درمان در هر بیماری متفاوت است و تصمیمگیری باید توسط متخصص انجام شود.
پشتیبانی و مشاوره
کارشناسان ما آماده پاسخگویی به سوالات شما هستند
مواردی که نباید کاربرد روتین IVIG تلقی شوند:
- سقط مکرر بدون علت مشخص: شواهد کافی برای توصیه روتین IVIG وجود ندارد و استفاده از آن صرفاً به دلیل سابقه سقط مکرر توصیه نمیشود.
- سپسیس نوزادی: IVIG درمان روتین سپسیس نوزادی نیست و شواهد موجود سود قطعی آن را نشان ندادهاند.
- سپسیس عمومی: تجویز IVIG برای همه بیماران مبتلا به سپسیس توصیه نمیشود؛ تنها در شرایط مشخص مانند نقص آنتیبادی ممکن است بررسی شود.
نحوه و مقدار مصرف پریویژن
مقدار مصرف پریویژن بر اساس وزن بدن، نوع بیماری، شدت علائم، سطح IgG و پاسخ بیمار به درمان تعیین میشود.
دوزهای ایمنوگلوبولین معمولاً بر اساس گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن محاسبه میشوند؛ بنابراین، حجم یک ویال ۲۵ میلیلیتری برای تعیین دوز کافی نیست.
برخی رژیمهای متداول در بروشور فرآوردههای مشابه ۱۰۰ میلیگرم/میلیلیتر عبارتاند از:
| بیماری | رژیم متداول در برخی بروشورها |
|---|---|
| نقص ایمنی اولیه | دوز شروع ۰٫۴ تا ۰٫۸ گرم بهازای هر کیلوگرم؛ سپس دوز نگهدارنده با فاصله حدود ۳ تا ۴ هفته |
| نقص ایمنی ثانویه واجد شرایط | حدود ۰٫۲ تا ۰٫۴ گرم بهازای هر کیلوگرم هر ۳ تا ۴ هفته |
| ITP | حدود ۰٫۸ تا ۱ گرم بهازای هر کیلوگرم در یک روز، یا ۰٫۴ گرم بهازای هر کیلوگرم در روز برای ۲ تا ۵ روز |
| گیلنباره | مجموعاً ۲ گرم بهازای هر کیلوگرم، معمولاً طی ۵ روز |
| کاوازاکی | معمولاً ۲ گرم بهازای هر کیلوگرم در یک نوبت، همراه با آسپرین طبق دستور متخصص |
| CIDP | دوز شروع مجموعاً ۲ گرم بهازای هر کیلوگرم؛ سپس دوز نگهدارنده بر اساس پاسخ بیمار |
| MMN | دوز شروع مجموعاً ۲ گرم بهازای هر کیلوگرم؛ سپس دوزهای نگهدارنده با فواصل متناسب با پاسخ بیمار |
این مقادیر صرفاً نمونههایی از رژیمهای درجشده در بروشورهای معتبر هستند و نباید بهعنوان دستور مصرف شخصی استفاده شوند. رژیم دقیق ممکن است با توجه به برچسب فرآورده، سن، وضعیت کلیه، بیماری زمینهای و شرایط بیمار متفاوت باشد.
نحوه تزریق
- پریویژن فقط برای تزریق وریدی است و نباید بهصورت عضلانی یا زیرجلدی تزریق شود.
- تزریق باید با سرعت کنترلشده و مطابق دستور بروشور انجام شود.
- معمولاً انفوزیون با سرعت پایین آغاز میشود و در صورت تحمل مناسب بیمار، سرعت بهتدریج افزایش مییابد.
- بیمار باید در طول تزریق از نظر واکنشهای حساسیتی، تغییر فشار خون و سایر عوارض تحت نظر باشد.
- در صورت بروز واکنش ناخواسته، پزشک ممکن است سرعت تزریق را کاهش دهد یا آن را متوقف کند.
عوارض جانبی پریویژن
مانند سایر فرآوردههای ایمنوگلوبولین، پریویژن نیز ممکن است باعث بروز عوارض شود. احتمال بروز عوارض به سرعت تزریق، مقدار مصرف، سابقه درمان و وضعیت سلامت بیمار بستگی دارد.
عوارض نسبتاً شایع
- سردرد
- تهوع و استفراغ
- خستگی
- تب و لرز
- سرگیجه
- درد عضلات و مفاصل
- درد شکم
- اسهال
- قرمزی یا ناراحتی محل تزریق
- علائم شبه آنفلوانزا
بسیاری از این عوارض خفیف یا گذرا هستند، اما در صورت شدید بودن یا ادامهدار شدن باید به کادر درمان اطلاع داده شوند.
عوارض جدی و هشداردهنده
۱. واکنش حساسیتی شدید و آنافیلاکسی
در موارد نادر، تزریق IVIG میتواند باعث واکنش حساسیتی شدید شود. علائمی مانند تنگی نفس، خسخس سینه، تورم صورت یا گلو، افت فشار خون و کهیر گسترده نیازمند رسیدگی فوری هستند.
۲. لخته شدن خون (ترومبوز)
IVIG ممکن است در برخی افراد خطر تشکیل لخته خون را افزایش دهد. این خطر در سالمندان، افراد کمتحرک، بیماران دارای سابقه لخته، بیماریهای قلبیعروقی یا افزایش غلظت خون بیشتر است.
درد و تورم ناگهانی یک پا، درد قفسه سینه، تنگی نفس ناگهانی یا علائم سکته مغزی نیازمند مراجعه فوری به اورژانس هستند.
۳. آسیب کلیوی
در مواردی، بهخصوص در افراد دارای بیماری کلیوی، کمآبی بدن یا عوامل خطر دیگر، IVIG میتواند باعث اختلال عملکرد کلیه شود. پایش کراتینین و میزان ادرار در بیماران پرخطر اهمیت دارد.
۴. کمخونی همولیتیک
گاهی آنتیبادیهای موجود در فرآورده میتوانند باعث تخریب گلبولهای قرمز شوند. این عارضه بهویژه پس از دوزهای بالا و در برخی گروههای خونی اهمیت بیشتری دارد.
علائمی مانند رنگپریدگی، زردی، ضعف شدید، تیره شدن ادرار یا افت هموگلوبین باید بررسی شوند.
۵. مننژیت آسپتیک
این عارضه نادر ممکن است پس از تزریق، بهویژه با دوزهای بالا، ایجاد شود. سردرد شدید، سفتی گردن، تب، حساسیت به نور و تهوع از نشانههای احتمالی آن هستند.
۶. افزایش غلظت خون و اختلالات قلبیعروقی
افزایش موقت غلظت خون و تغییرات گردش خون ممکن است در افراد مستعد خطر عوارض عروقی را افزایش دهد.
موارد منع مصرف و احتیاط پریویژن
پیش از تجویز پریویژن، پزشک باید سابقه حساسیت، وضعیت کلیه، خطر لخته شدن خون و بیماریهای زمینهای را بررسی کند.
موارد منع مصرف
- حساسیت شدید به ایمنوگلوبولین انسانی یا اجزای فرآورده
- سابقه واکنش حساسیتی شدید به فرآوردههای مشابه
- برخی بیماران دارای آنتیبادی ضد IgA همراه با سابقه واکنش حساسیتی شدید
- هیپرپرولینمی نوع یک یا دو، به دلیل وجود الپرولین در ترکیب برخی فرآوردههای Privigen
کمبود انتخابی IgA بهتنهایی به معنی منع قطعی مصرف IVIG در همه بیماران نیست؛ تصمیم به مصرف باید با توجه به سابقه حساسیت و مشخصات فرآورده گرفته شود.
چه افرادی به احتیاط بیشتری نیاز دارند؟
- افراد مبتلا به بیماری مزمن کلیوی
- سالمندان
- بیماران دارای سابقه لخته خون یا سکته
- افراد مبتلا به بیماریهای قلبیعروقی
- بیماران مبتلا به دیابت
- افراد دارای کمآبی بدن
- بیماران دارای افزایش غلظت خون
- افرادی که سابقه واکنش حساسیتی به فرآوردههای خونی یا ایمنوگلوبولین دارند
تداخلات دارویی پریویژن
IVIG ممکن است با بعضی داروها یا واکسنها تداخل داشته باشد.
۱. واکسنهای زنده ویروسی
ایمنوگلوبولین میتواند بر پاسخ ایمنی بدن به برخی واکسنهای زنده مانند سرخک، اوریون، سرخجه و آبلهمرغان تأثیر بگذارد و اثربخشی آنها را کاهش دهد.
فاصله زمانی لازم بین تزریق IVIG و واکسن زنده به مقدار ایمنوگلوبولین دریافتی و نوع واکسن بستگی دارد؛ بنابراین، زمان واکسیناسیون باید با پزشک هماهنگ شود.
۲. داروهای مؤثر بر کلیه
مصرف همزمان داروهایی که ممکن است به کلیه آسیب برسانند، در بیماران دریافتکننده IVIG نیازمند احتیاط است. پزشک باید عملکرد کلیه را بررسی کند و در صورت لزوم برنامه درمانی را تغییر دهد.
۳. داروهای مدر
در برخی بیماران، مصرف همزمان داروهای مدر، بهخصوص داروهای مدر حلقهای، باید با احتیاط بررسی شود؛ زیرا ممکن است وضعیت آب بدن و عملکرد کلیه را تحت تأثیر قرار دهد.
۴. تداخل با آزمایشهای خونی
آنتیبادیهای موجود در IVIG ممکن است در برخی آزمایشهای سرولوژیک اختلال ایجاد کنند و باعث مثبت شدن کاذب بعضی نتایج شوند.
همچنین ممکن است در برخی بیماران نتیجه تست کومبس مثبت شود یا بررسیهای مربوط به تخریب گلبولهای قرمز نیاز به تفسیر دقیقتری داشته باشد.
مصرف پریویژن در بارداری و شیردهی
بارداری
اطلاعات مربوط به مصرف IVIG در بارداری محدود است، اما در برخی بیماریهای ایمنی و شرایط خاص ممکن است با نظر متخصص برای مادر باردار تجویز شود.
تصمیمگیری باید بر اساس ضرورت درمان، وضعیت مادر و خطرات احتمالی برای جنین انجام شود. بارداری بهتنهایی به معنی ممنوعیت قطعی مصرف تمام فرآوردههای IVIG نیست.
شیردهی
ایمنوگلوبولینها بهطور طبیعی در بدن وجود دارند و IgG میتواند در مقادیر اندک وارد شیر مادر شود. بااینحال، مصرف پریویژن در دوران شیردهی باید با نظر پزشک و بر اساس شرایط مادر و نوزاد بررسی شود.
شرایط نگهداری پریویژن
- شرایط نگهداری را دقیقاً مطابق بروشور همان فرآورده رعایت کنید.
- ویال را در بستهبندی اصلی و دور از نور نگهداری کنید.
- از یخزدگی دارو جلوگیری کنید.
- پیش از تزریق، ظاهر محلول باید از نظر تغییر رنگ یا وجود ذرات غیرعادی بررسی شود.
- از مصرف ویال آسیبدیده یا دارای تغییر ظاهری غیرطبیعی خودداری کنید.
- فرآورده باید توسط کادر درمان آماده و تزریق شود.
سوالات متداول درباره پریویژن
ویال پریویژن ۱۰۰ میلیگرم/میلیلیتر ۲۵ میلیلیتر حاوی چه مقدار دارو است؟
هر میلیلیتر از محلول حاوی ۱۰۰ میلیگرم ایمنوگلوبولین انسانی است. بنابراین، ویال ۲۵ میلیلیتری در مجموع حاوی ۲۵۰۰ میلیگرم یا ۲٫۵ گرم IgG است.
آیا پریویژن همان IVIG است؟
بله. پریویژن یکی از فرآوردههای ایمنوگلوبولین انسانی طبیعی برای تزریق وریدی است. IVIG نام عمومی این گروه دارویی است و برندهای مختلف ممکن است از نظر مواد جانبی، غلظت و برخی مجوزهای مصرف تفاوت داشته باشند.
آیا پریویژن سیستم ایمنی را تقویت میکند؟
در افراد مبتلا به نقص آنتیبادی، این دارو با تأمین آنتیبادیهای آماده به کاهش خطر عفونت کمک میکند. در بیماریهای خودایمنی نیز میتواند با تعدیل فعالیت سیستم ایمنی اثر درمانی داشته باشد. بنابراین، اثر آن صرفاً تقویت سیستم ایمنی نیست.
تزریق پریویژن چقدر طول میکشد؟
مدت تزریق به مقدار دارو، وزن بیمار، سرعت انفوزیون و میزان تحمل بدن بستگی دارد. دوزهای بالا ممکن است طی چند ساعت یا در چند روز تجویز شوند. سرعت تزریق باید طبق بروشور فرآورده و دستور پزشک تنظیم شود.
آیا میتوان پریویژن را در منزل تزریق کرد؟
تزریق وریدی این فرآورده نیازمند تجهیزات مناسب، رعایت اصول ایمنی و امکان تشخیص و درمان واکنشهای حساسیتی است. بنابراین، تزریق باید در محیط درمانی مجهز یا در چارچوب برنامه مراقبتی رسمی و تحت نظارت کادر درمان انجام شود.
آیا پریویژن برای درمان عفونت معمولی کاربرد دارد؟
خیر. این دارو آنتیبیوتیک نیست و برای درمان معمول سرماخوردگی، آنفلوانزا یا عفونتهای روزمره تجویز نمیشود. کاربرد آن عمدتاً در نقصهای مشخص آنتیبادی و برخی بیماریهای ایمنی و التهابی است.
آیا تزریق پریویژن میتواند باعث لخته خون شود؟
بله، هرچند این عارضه در همه بیماران رخ نمیدهد. خطر آن در افراد دارای سابقه لخته، سالمندان، افراد کمتحرک و بیماران دارای برخی عوامل خطر عروقی بیشتر است. به همین دلیل، پزشک پیش از تزریق باید وضعیت بیمار را بررسی کند.
سفارش پریویژن از داروباکس
پریویژن یک فرآورده تخصصی و نسخهای است که برای درمان برخی نقصهای ایمنی و بیماریهای خودایمنی استفاده میشود. تهیه و تزریق آن باید با نسخه پزشک و تحت نظارت کادر درمان انجام شود.
برای تهیه این دارو میتوانید نسخه خود را در صفحه سفارش دارو با نسخه ثبت کنید تا امکان بررسی و تهیه آن از داروخانههای دارای مجوز فراهم شود. اگر داروی موردنظر را در فهرست داروها پیدا نکردید، میتوانید از بخش درخواست دارو استفاده کنید.
توجه: اطلاعات این صفحه برای آگاهی عمومی است و جایگزین تشخیص یا تجویز پزشک نیست. مقدار مصرف، سرعت تزریق و تعداد نوبتهای پریویژن باید برای هر بیمار بهصورت جداگانه تعیین شود.
| برند | CSL BEHRING [سوئیس] |
|---|---|
| واردکننده | اوین دارو |



نقد و بررسیها
هنوز بررسیای ثبت نشده است.